Ik ben Barbara Terlouw, 5de klasser Gymnasium Apeldoorn en 16 jaar oud. Ik woon in Twello samen met mijn broertje (hoewel ik hem nu officieel “broer” moet noemen aangezien hij ongeveer een kop boven me uitsteekt), konijn, 5 parkieten en 60 vissen (oh nee, 59, aangezien de reiger besloot een einde aan het leven van onze gehandicapte kooikarper te maken). 

 

Ik zit op het Gymnasium Apeldoorn vanaf de 3de klas, daarvoor woonde ik in Leiderdorp en zat op het Gymnasium Leiden. Ik vind het een geweldige school en ben altijd wel te porren voor enig evenement, bijvoorbeeld de schoolmusical of een wedstrijd als deze. Ook heb ik me opgegeven voor leerlingbegeleider, en ik zal volgend jaar de nieuwe leerlingen bij ons op school een beetje op weg helpen.

 

Hoewel ik altijd braaf mijn huiswerk doe (…), doe ik ook nog heel wat aan sport. Tennis en volleybal, allebei 2-3 keer per week. En tot ergernis van mijn ouders spendeer ik een hoop tijd achter mijn computerscherm. Maar ik heb er grote lol in.

Ik ben een beetje lui dus momenteel werk ik niet. Nou ja, ik geef een hoop bijles, en dat verdient wel goed.

 

Ik persoonlijk (en Robin geloof ik ook een beetje, al wil hij het misschien niet toegeven) wilde meedoen aan het project Expeditie Spitsbergen zodat ik verder geen huiswerk voor Aardrijkskunde hoefde te maken, noch deel hoefde te nemen aan de toetsen. En mócht het dan gebeuren dat we tóch wonnen, nou ja, mooi meegenomen dan. Ja, erg ben ik hè?

Maar hoe ongeïnteresseerd ik ook mocht zijn, ik moet toegeven dat dit onderwerp me echt geboeid heeft. Daarnaast heb ik er ook een hoop van geleerd.

 

Robin en ik zijn er een dag op uitgetrokken om het filmmateriaal te verzamelen. Dat hield in dat we met een huis-tuin-en-keukencamera (zoals Robin die noemt, mijn Microsoft Word kent het woord echter niet) en zonder statief op pad gingen.

 

Eerst gingen we naar Amsterdam, waar wij niet de enige waren die de uitlaatgassen van bootjes filmden (kennelijk vinden sommige toeristen dat reuze interessant). Daarna bracht de reis ons naar Zandvoort, waar we, na ontsnapt te zijn van een door de zee ingesloten zandbank en een hope natte schoenen, terecht kwamen in een regenbui. Toch kwam het goed uit voor het filmpje, niet alleen de wolken zagen er dreigend uit, maar ook Robin die zijn camera liet vallen toen hij wegrende van het water leverde goed filmmateriaal op. En toen we in Rotterdam aankwamen wilden we er zo snel mogelijk weg, het stonk er nogal – en zijn toen maar naar mijn opa en oma gegaan om daar nog wat “dierlijke voedselbronnen” (schapen) te filmen.

Een interessant dagje uit, moet ik zeggen. Maar natuurlijk was het winnen van de reis nog veel leuker! Het duurde een aantal dagen voordat we beseften wat we voor elkaar hadden gekregen. Nu verheug ik me er alleen nog maar op, ik kan echt niet wachten!

 

Ik verwacht dat Spitsbergen een geweldige ervaring zal worden. Er valt zo veel te leren, en zo veel te zien. We hebben al een hoop informatie gekregen met betrekking tot onze reis, en toen ik de foto’s zag kon ik nauwelijks geloven dat ik daar over anderhalve maand ook zou rondlopen.

 

Niet te geloven dat ik er eerst spijt van had Aardrijkskunde in mijn pakket te kiezen…