Dag 4 - Vieze Handen

Eindelijk – we konden een keertje uitslapen. Nou ja, half tien moesten we aan het ontbijt. Het eten was lekker zoals altijd, en daarna hebben we nog een beetje geblogd.

Om half drie gingen we in een gammel busje richting kolenmijn zeven, je kon het toen we aankwamen niet zien maar er we zouden vier kilometer onder de grond afleggen. Voordat we naar binnen gingen moesten we wel zorgen dat we goed beschermd waren, - dit betekende een overall en een helm –  en zelfs onze handtekening waren nodig. Maar daarna konden we dan eindelijk de mijn “bewonderen”. Het was er pikkedonker, en gelukkig zaten er zaklampjes vast aan onze helm (Robin kreeg pas achteraf door hoe hij het lampje moest bedienen).

Al na een paar minuten kwam de eerste stop in zicht: 55 miljoen jaar oude pootafdrukken van een nijlpaardachtige. Het was bizar om te bedenken dat een dier dat je eigenlijk ergens in Afrika zou verwachten hier op Spitsbergen heeft geleefd. Hét bewijs dat er vroeger een tropisch klimaat was binnen de poolcirkel.

Na ongeveer twintig minuten gingen we verder – het plafond was nauwelijks een meter van de vloer verwijderd. Je moest je hoofd goed omlaag houden, tenzij je de drang voelde je hoofd te verliezen (wat bij Pim en Wolters bijna het geval was (stelletje emo’s)).

Een tijdje later was daar de volgende halte: boormachines. Ze waren enorm, en geplaatst in een ongelofelijk lage ruimte (wederom ongeveer een meter tussen vloer en plafond – arme Appy moest een soort van aaphouding aannemen). De gids vertelde ons vanalles over het werken in de mijn, en liet de machines zien die ze daar gebruikten, wat ons deed besluiten dat we liever als zwervers door het leven wilden gaan dan hier te werken. We raden het dan ook niet aan voor claustrofobische mensen om hier naar binnen te gaan.

Als een stel negers kwamen we weer bovengronds. Vooral Barbara zag eruit als een barbiefabrieksfout (Robin’s woorden deze keer). Maar geen van allen zag er op en top uit en de douches waren bijna allen in gebruik. Geen warm water voor Barbara helaas, die al een beetje ziek was en een ijskoude douche op Spitsbergen maakt dat er niet beter op.

Die avond bleek dat we nieuwe fossielen zouden vinden. LEVENDE fossielen in de vorm van giegelende en jubelende oude dametjes. Wij dankten Appy en Marc hartelijk voor deze blokhut die tevens diende als eetplek. Het was een zogenaamde wildbarbeque. Je kan er veel over zeggen, maar het was er in ieder geval warm en het eten was heerlijk (jammer dat we eerst een half uur naar een Noorse Piet Paulensma moesten luisteren, die over een 14-dagen lange expeditie sprak (hakkelde aangezien het in het Engels moest)). Maar het was het wachten waard – het rendier dat we hebben gegeten was overheerlijk.

Uiteindelijk gingen we nog een avondwandeling maken en Robin besloot om twaalf uur de nieuwe dag in te luiden met een bel die in heel Longyearbyen te horen was. De gouveneur zal het wel niet leuk gevonden hebben dat zijn “taak” was overgenomen.

In ieder geval, het was een veelbewogen dag met een hoop plezier.

0 Reacties op “Dag 4 - Vieze Handen”


  1. Geen reacties

Laat een reactie achter