Live-verslag vanaf expeditieschip: stel je vraag

Appy Sluijs, paleo-ecoloog aan de Universiteit Utrecht, doet tijdens zijn expeditie op de Stille Oceaan rechtstreeks verslag van zijn reis. Hij is een van de onderzoekers op het Amerikaanse onderzoeksschip Joides Resolution, dat op de Stille Zuidzee bodemmonsters neemt.

Sluijs (29) vertrok 5 mei vanuit Honolulu voor een expeditie van het IODP (Integrated Ocean Drilling Program) en zal op 24 juni aankomen in San Diego. Tijdens de reis boren de klimaatonderzoekers op acht locaties in de Stille Oceaan sediment uit de zeebodem op. De opgeboorde sedimenten, die tussen de 4300 en 5100 meter onder het zeeoppervlak liggen, moeten de onderzoekers meer inzicht geven in het klimaat van 55 miljoen jaar geleden.

Stel je vraag

Heb je een vraag voor Appy? Stel deze hier en Appy zal de vraag in het volgende videojournaal beantwoorden.

» Bekijk het eerste filmpje

Hèhè, we zijn eindelijk weer een beetje bijgekomen van afgelopen week: Lange dagen op pad en enkele uurtjes slaap. en de dag na de expeditie (of snoepreisje, hoe je het wilt noemen ) weer gewoon naar school, sporten én natuurlijk iedereen vertellen wat je hebt meegemaakt in Spitsbergen, want het is weinig mensen ontgaan dat wij afgelopen week ergens nabij de Noordpool zaten.

We hebben de laatste avond nog snel allemaal foto’s uitgewisseld en vervolgens om 2 uur naar bed gegaan om 4 uur later weer fris en fruitig *kuch* naar het vliegveld te vertrekken, en via Oslo terug naar Nederland te vliegen. De besneeuwde bergen verdwenen al snel onder de wolken en eenmaal boven Nederland moesten we het weer doen met de vlakke, rechte, knalgroene grasvelden inclusief koeien.

Dag Spitse bergen!

Op Schiphol hebben we hartelijk afscheid van iedereen genomen en daar stonden we dan, in onze fleech en thermoshirt, op de bloedhete luchthaven (25 graden verschil met Spitsbergen). Met daarnaast nog een warm gevoel om weer thuis te komen.

Nu ik eenmaal weer op mn kamertje zit- in het donker - terugkijkend naar de foto’s, denk ik weer terug aan het uitzicht op Spitsbergen. We hebben de reis fantastisch leerzaam en mooi gevonden en we willen hoofdsponser Panalytical en de rest van de sponsers hartelijk bedanken voor deze mogelijkheid en we zullen het niet snel vergeten!

Nog meer leuke foto’s:

Mag de zon uit?

Net een echte expeditie!

Dit had je elke avond!

Ook leuk

Het reisgezelschap + rechtsboven gids Andreas

Vervoersmiddel voor kolen uit de mijn

Lekker kontje Barbara!

Instorten gletser

Alle foto’s
© Marc Cornelissen

Onze laatste dag in Longyearbyen alweer. We zullen de omgeving hier zeer zeker missen, het is prachtig en de mensen zijn allemaal ontzettend vriendelijk en bovendien interessant. Maar deze laatste dag hebben we nog een hoop beleefd.

Vandaag opnieuw een boottocht, deze keer naar het zuiden en in een “iets” grotere boot. Maarten wist weer het beste plekje te bemachtigen met zijn camera en je kon het geklik van Marc’s fototoestel herhaaldelijk horen.

Snel kwam de gletsjer die we vandaag zouden bezoeken al in zicht, terwijl de heerlijke boot barbecue zijn geur verspreidde over het dek. Toen we stil lagen konden we beginnen aan een geweldige maaltijd, onder de luide kreet “Het is gewéldig om hier weer te zijn”.

Daarna gingen we verder richting Barentsburg, onze bestemming. Het was een gigantisch contrast met Longyearbyen. Dit was duidelijk een Russisch mijnwerkersdorp, en absoluut niet toeristisch. De omstandigheden waren vreselijk, en het had ongeveer 500 inwoners. Het was ook erg Sovjet-Unie achtig met veel communistische reclame. De salarissen zijn armzalig: mensen in de mijnen in Longyearbyen verdienen 20 keer zoveel. Als klap op de vuurpijl kreeg Barbara ook nog eens een hevige bloedneus en snoot JanHendrik’s hele zakdoekpakje vol om vervolgens te beginnen aan Maarten’s pakje.

Om vier uur waren we weer terug op de boot en het zou nog een paar uur duren voordat we terugwaren in Longyearbyen. We zijn flink nat geworden op de weg huiswaarts, maar het was zeker de moeite waard. Appy en Marc hebben ook nog een walvis gezien, wij hebben hem helaas gemist. Het prachtige landschap maakte echter een hoop goed.

Eenmaal thuis hebben we nogmaals Thais gegeten in het restaurant dat bij het hotel hoort. Barbara heeft zelfs vis als voor en hoofdgerecht gegeten, iets waar ze normaal gesproken van walgt maar het was zeker lekker klaargemaakt.

En nu zitten we hier, een van onze laatste blog posts over deze geweldige week vol avontuur. We hebben behalve veel geleerd ook een heleboel lol gehad met de expeditieleden. Stuk voor stuk zijn het geweldige mensen en allemaal onmisbaar voor het succes van deze expeditie naar Spitsbergen.

Bah, langzaam maar zeker begint door te dringen dat er al bijna een einde komt aan de expeditie, en weer een begin aan de sleur komt die “school” heet. Maar, zover is het nog niet, we hebben deze twee dagen nog twee geheel verzorgde zeetochtjes naar gletsjers.

Vanochtend wederom vroeg op pad, met zoveel mogelijk lagen kleding aan als mogelijk was. Toen we eindelijk de ingang van “Spitsbergen Travel” gevonden hadden en nog meer extra lagen aangedaan hadden, stapten we op een klein rubber bootje richting de Tuna-gletser.

Eenmaal opgestart sjeesden we over het meer met stevige (en ook koude) wind. Fantastisch hoe snel dat ging, en wat we onderweg allemaal tegen kwamen: meeuwachige beesten, papegaaiduikers, zeehonden en nog wat dieren.

Vervolgens hebben we een “tijdje” voor de Tuna-gletser, van vier kilometer breed, gelegen en gewacht totdat stukken ijs naar beneden stortten. We hebben enkele mooie instortingen gefilmd.

Vallend ijspak - niet erg indrukwekkend maar we hebben het beter gezien

Dobberend door ijs hebben we nog héél veel mooie foto’s gemaakt.

TRINGELING. Stom telefoondeuntje dat om zes uur besloot spontaan af te gaan. Mobiel maar weer teruggesmeten op het tafeltje en een poging gedaan tot nog een beetje slaap. Daarna werden we alweer om kwart voor acht wakker om op tijd te zijn voor “ons” radio interview. Als een stel zombies begaven we ons naar de woonkamer, en wachtten daar samen met Appy op het telefoontje van RTV Utrecht.

Om kwart voor negen nam Appy de telefoon op, en mocht na een Nick en Simon nachtmerrie al snel aan het woord. Twee minuten later was het gebeurd, en Robin noch Barbara had live op de radio hoeven te verschijnen. Herkansing om kwart over tien.

Appy nam opnieuw de telefoon op, deze keer zou één van ons moeten spreken. Beiden wilden we dit absoluut niet en Marc hakte de knoop door: Barbara was de ongelukkige.

Uiteindelijk deed ze het wel goed (Robin’s tekst), maar ze klonk nogal bekakt (Barbara’s tekst). Gelukkig doet Robin het volgende interview voor radio Apeldoorn.

Vervolgens om een uur of twaalf zijn we richting boorkernen gegaan. Het aantal kilometers kern dat daar lag was ongelofelijk. Appy wist ons te voorzien van een hoop informatie rondom deze ronde stangen van steen, en het was uitermate interessant.

Dit is één eeuw

Dus ga maar na hoeveel jaren dit bedraagt…

We werden nog gewezen op de speciale lagen van het hitterecord en zagen een hoop bijna-steenkool.

Daarna een lekker broodje gegeten in het dorp, en vervolgens is gezelschap min Barbara richting de vallei en kust vertrokken (Barbara wilde fit zijn voor de boottocht van morgen en voelde zich niet al te best). Robin kreeg privéles aardrijkskunde en hij heeft nog veel interessante dingen geleerd. De kust leverde nog mooie plaatjes op, maar we moesten wel oppassen dat de kliffen niet bovenop ons instortten.

Nogmaals een zeer interessante dag.

Eindelijk – we konden een keertje uitslapen. Nou ja, half tien moesten we aan het ontbijt. Het eten was lekker zoals altijd, en daarna hebben we nog een beetje geblogd.

Om half drie gingen we in een gammel busje richting kolenmijn zeven, je kon het toen we aankwamen niet zien maar er we zouden vier kilometer onder de grond afleggen. Voordat we naar binnen gingen moesten we wel zorgen dat we goed beschermd waren, - dit betekende een overall en een helm –  en zelfs onze handtekening waren nodig. Maar daarna konden we dan eindelijk de mijn “bewonderen”. Het was er pikkedonker, en gelukkig zaten er zaklampjes vast aan onze helm (Robin kreeg pas achteraf door hoe hij het lampje moest bedienen).

Al na een paar minuten kwam de eerste stop in zicht: 55 miljoen jaar oude pootafdrukken van een nijlpaardachtige. Het was bizar om te bedenken dat een dier dat je eigenlijk ergens in Afrika zou verwachten hier op Spitsbergen heeft geleefd. Hét bewijs dat er vroeger een tropisch klimaat was binnen de poolcirkel.

Na ongeveer twintig minuten gingen we verder – het plafond was nauwelijks een meter van de vloer verwijderd. Je moest je hoofd goed omlaag houden, tenzij je de drang voelde je hoofd te verliezen (wat bij Pim en Wolters bijna het geval was (stelletje emo’s)).

Een tijdje later was daar de volgende halte: boormachines. Ze waren enorm, en geplaatst in een ongelofelijk lage ruimte (wederom ongeveer een meter tussen vloer en plafond – arme Appy moest een soort van aaphouding aannemen). De gids vertelde ons vanalles over het werken in de mijn, en liet de machines zien die ze daar gebruikten, wat ons deed besluiten dat we liever als zwervers door het leven wilden gaan dan hier te werken. We raden het dan ook niet aan voor claustrofobische mensen om hier naar binnen te gaan.

Als een stel negers kwamen we weer bovengronds. Vooral Barbara zag eruit als een barbiefabrieksfout (Robin’s woorden deze keer). Maar geen van allen zag er op en top uit en de douches waren bijna allen in gebruik. Geen warm water voor Barbara helaas, die al een beetje ziek was en een ijskoude douche op Spitsbergen maakt dat er niet beter op.

Die avond bleek dat we nieuwe fossielen zouden vinden. LEVENDE fossielen in de vorm van giegelende en jubelende oude dametjes. Wij dankten Appy en Marc hartelijk voor deze blokhut die tevens diende als eetplek. Het was een zogenaamde wildbarbeque. Je kan er veel over zeggen, maar het was er in ieder geval warm en het eten was heerlijk (jammer dat we eerst een half uur naar een Noorse Piet Paulensma moesten luisteren, die over een 14-dagen lange expeditie sprak (hakkelde aangezien het in het Engels moest)). Maar het was het wachten waard – het rendier dat we hebben gegeten was overheerlijk.

Uiteindelijk gingen we nog een avondwandeling maken en Robin besloot om twaalf uur de nieuwe dag in te luiden met een bel die in heel Longyearbyen te horen was. De gouveneur zal het wel niet leuk gevonden hebben dat zijn “taak” was overgenomen.

In ieder geval, het was een veelbewogen dag met een hoop plezier.

Helaas – gisteren geen blog. We kwamen doodmoe weer aan bij ons hotel na acht uur gelopen, geklommen, gegleden en gestruikeld te hebben, en zijn na het eten (alweer Thais, maar wel heel lekker) en een mislukt potje poolen regelrecht onze bedden ingedoken.

Gisteren ging de wekker nog eerder dan de dag ervoor (Robin wilde per se een kwartier langer in z’n bed blijven liggen) en met slaperige ogen zaten we aan het ontbijt. Om half tien werden we door onze gids opgehaald en richting de bergen gebracht, waarna de klimpartij kon beginnen

Al aan het begin was iedereen met z’n camera in de weer, niet wetende dat het uitzicht zoveel beter zou worden. Maar al snel moesten we ze weer in onze tas stoppen, want volgens de gids Andreas liepen we te traag. Al snel bleek dat we beide handen nodig hadden om ons op te vangen in het geval dat we uitgleden, dus het was maar goed dat de camera’s zich niet meer in onze handen bevonden. Toch hebben we af en toe een paar kiekjes genomen.

We moesten eerst een redelijk steile rotswand beklimmen, die overging in een minigletsjer. Robin stelde voor een sneeuwballengevecht te houden, maar Barbara had er niet echt zin in. Zij was te druk bezig zich staande te houden op de gladde sneeuw.

Daarna kwamen we in een waar fossielenlandschap. Zo ongeveer elke steen was versierd met de donkere afdruk van een plantenfossiel. We hebben nu dan ook een heuse fossielencollectie. Onderweg hebben we ook nog hele mooie gevonden in grotere stukken rots die we helaas niet mee konden nemen. Wel staan ze op de foto.

Na nog een paar uur omhoog geklauterd te hebben kwamen we dan eindelijk op de top. Wat een fantastisch uitzicht! Na lekker gelunchd te hebben op een van de weinige vlakke stukken was het tijd voor een fotoshoot.

p8260212 <— Filmpje uitzicht

We dachten dat we weer dezelfde weg naar beneden zouden nemen (niet dat dat verkeerd was, want overal om ons heen bevond zich een winterwonderland). In plaats daarvan daalden we af langs een helling van ongeveer 65 graden, een halve kilometer naar beneden. Niet klimmend maar glijdend. Op onze hakken door het puin en later op onze kont van een andere minegletsjer af. Onze sporen zijn nog terug te vinden (hierbij is bewezen dat het landschap wel degelijk kan worden veranderd door menselijke invloeden). Marc en Appy gingen nog op zoek naar de Elmo-laag (zonder succes helaas) en daarna daalden we af naar een enorme gletsjer.

appy
Het was ongelofelijk – je hoorde het water onder je voeten doorstromen, en op sommige punten kon je zien hoe ongelofelijk dik de laag sneeuw en ijs was. Het was overigens ook een perfecte locatie voor een foto.

Gletsjer

Na de afdaling langs de gletsjer moesten we nog omlaag langs een rotspartij, en toen waren we alweer bijna terug bij het busje. Ondanks het feit dat Barbara kou heeft gevat, hebben we toch een geweldige dag gehad.

Brrrrr! Na een rush naar de eetzaal (die aan de andere kant van het gebouw is, dus we moesten via buiten) troffen we de vroegste vogels aan het Spitsbergese ontbijt. We zouden vandaag een rustig dagje hebben en het plaatsje Longyearbyen onderzoeken, wat inhield: souvenirs kopen in een met ijsbeer gevulde winkeltjes, een lekker broodje eten in de Spitsbergse Subway en een huidenwinkel met huiden van zeehonden tot ijsberen bewonderen.

JanHendrik de ijsbeer

Ook hebben we wat geleerd, jawel! We hebben ons  ‘s ochtends tussen de Spitsbergse studenten begeven voor een briefing van Appy en Marc, en zijn die middag teruggegaan naar hetzelfde gebouw – want behalve een universiteit is het ook een museum.

Appy legt uit

Maar het mooiste van de dag was om in dit dal tussen de besneeuwde bergen door te lopen en uit te kijken over een prachtige baai. Het landschap is absoluut geweldig hier.

Dankzij connecties van Marc en Appy hebben we een lift naar de baai gekregen, zodat we een hovercraft van dichtbij konden bewonderen

Ze hebben hier zelfs een camping (respect voor de mensen die het aandurven)!

Vervolgens hebben we Thais gegeten en een avondwandeling gemaakt, waar een onaangename verassing op ons wachtte. Toen we naar de baai liepen met stokken in de hand om te voorkomen dat de sternen ons op het hoofd zouden pikken, kregen we te horen dat we een interview moesten geven. Nu zijn we beiden niet bepaald dol op de camera…

Nu zitten we in ons hotel, gezellig even wat drinken. Het is hier verrassend warm. We gaan ons maar klaarmaken voor de gletsjertocht van morgen!

Robin en Barbara

11:27 – Daar zaten we dan, in de trein naar Schiphol, eindelijk begonnen we die geweldige maar ook spannende reis richting Spitsbergen. De stemming zat er goed in. Robin vroeg zich af wie het verdienden een kaartje te krijgen (en belangrijker, wie niet) en in wat voor hotel we zouden belanden. Op het internet stond dat we in een oud mijnwerkersverblijf (?!) zouden slapen.

Zonder te verdwalen op Schiphol (en natuurlijk moest Barbara de baggage voor rekening nemen – die mannen van tegenwoordig worden ook steeds luier) vonden we snel met Robin’s vindingrijkheid (vrouwen hebben nog steeds geen richtingsgevoel) de groep expeditieleden: Appy, 2 meter 20 lange geologiehandleiding (humor inbegrepen), Tine, de enige vriendelijke persoon van het vrouwelijk geslacht die meegaat (Barbara’s eigen woorden), Maarten, ons cameratalent, Pim, de oudste van het stel maar zeker niet de traagste, JanHendrik daarentegen… (gelukkig kan hij onze humor wel aan ) Dan hebben we nog Lucas, die zich thuis voelt in het laboratorium met de algen (toch?) en tot slot celebrity expeditieleider Marc die gepast te laat kwam.

De film die we in het vliegtuig keken boeide ons al snel niet meer toen Denemarken, Zweden en Noorwegen onder ons verschenen. Alleen al dat uitzicht was de lange zit waard.

In Oslo hebben we genoten van multicultureel voedsel, en na drie uur namen we het vliegtuig naar Longyearbyen, dat voor ons het meest noordelijke zou zijn na Friesland. Hoe dichter de tijd middernacht naderde, hoe lichter de hemel, wat een tamelijk vreemde gewaarwording was.

22:00

23:00

Na een paar uur zee doemden dan eindelijk de donkere besneewde bergen uit het blauw op. Tussen de OHs en Ahs van de passagiers hoorde je duidelijk het geklik van verscheidene cameras (je KAN natuurlijk ook een filmpje maken: )

video-aankomst-longyearbyen

En eindelijk stonden we daar in Spitsbergen, op klaarlichte pooldag om middernacht, en met de bus gingen we door het dal naar het dorpje. De eerste stop was ons hotel.

Nadat we geproost hadden op een gezellige week in de aangebouwde broeikas, doken we ons bed in om 2 uur (sorry mam) om de volgende dag om 8 uur gewekt te worden door een uitermate irritant telefoondeuntje.

Robin en Barbara

Luchthaven Longyearbyen